Επαναλαμβανόμενα ελλείμματα, αλλαγές καταστατικού και «κάλυψη» διαφορών: Υπόθεση που ζητά έλεγχο σε βάθος.
Υπάρχουν υποθέσεις που δεν χρειάζονται χαρακτηρισμούς.
Μιλούν από μόνες τους, όταν τα γεγονότα επαναλαμβάνονται με την ίδια ακρίβεια.
Στον συγκεκριμένο συνεταιρισμό, πριν από περίπου 15 χρόνια, καταγγέλθηκε σοβαρό οικονομικό έλλειμμα. Τότε, η διοίκηση έσπευσε να δείξει ενόχους. Συγκεκριμένα πρόσωπα στοχοποιήθηκαν, διασύρθηκαν δημόσια και οδηγήθηκαν στη Δικαιοσύνη.
Το αποτέλεσμα ήταν ξεκάθαρο:
αθώωση.
Ανάμεσά τους και ο Παναγιώτης. Ένας άνθρωπος που κυνηγήθηκε με εμμονή. Ο τότε πρόεδρος — ο ίδιος που παραμένει κυρίαρχο πρόσωπο μέχρι σήμερα — δήλωσε στο δικαστήριο το πρωτοφανές:
«Ή εγώ ή αυτός».
Η Δικαιοσύνη απάντησε.
Δεν πρόλαβε όμως να δικαιωθεί ηθικά. Πέθανε σε ηλικία 61 ετών, έχοντας πληρώσει ακριβά μια υπόθεση που αποδείχθηκε αβάσιμη. Κανείς δεν ανέλαβε ευθύνη. Κανείς δεν απολογήθηκε.
Και σήμερα, η ιστορία επιστρέφει.
Μετά από τρεις συνεχόμενες θητείες του ίδιου προέδρου, θητείες που κατέστησαν δυνατές μόνο αφού αλλάχθηκε το καταστατικό, επειδή αρχικά δεν επιτρεπόταν τρίτη θητεία, αποκαλύπτεται έλλειμμα.
Όχι μετά από αλλαγή διοίκησης.
Όχι μετά από μεταβατική περίοδο.
Αλλά με τους ίδιους ανθρώπους, χωρίς παράδοση–παραλαβή επί σειρά ετών.
Και εδώ έρχεται ένα στοιχείο που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αδιαφορίας.
Σύμφωνα με καταγγελία, το έλλειμμα εντοπίστηκε με φυσική ζύγιση προϊόντος, όπου διαπιστώθηκε διαφορά 20 κιλών. Το εύρημα αυτό τέθηκε «στη ζυγαριά», καταγράφηκε και αναγνωρίστηκε.
Αντί όμως να ακολουθηθεί η προβλεπόμενη νόμιμη διαδικασία, διατυπώθηκε η πρόθεση το έλλειμμα να “καλυφθεί” από το λεγόμενο “δικαίωμα”.
Και εδώ γεννάται το κρίσιμο ερώτημα: Με ποια νομική βάση μπορεί να καλυφθεί ένα διαπιστωμένο έλλειμμα μέσω δικαιώματος, όταν κάτι τέτοιο φέρεται να είναι παράνομο;
Διότι αν ισχύει αυτή η πρακτική, τότε δεν μιλάμε απλώς για κακή διαχείριση.
Τα ερωτήματα πλέον είναι αμείλικτα:
Ποιος αποφάσισε τη «κάλυψη» με τον τρόπο αυτό;
Ποιος θα την υλοποιούσε;
Και ποιος θα έφερε την ευθύνη αν αυτό προχωρούσε;
Κανείς δεν προδικάζει ευθύνες.
Όμως οι συμπτώσεις, όταν επαναλαμβάνονται, παύουν να είναι απλές συμπτώσεις.
Σε κάθε ευνομούμενη πολιτεία, ένας συνδυασμός:
επαναλαμβανόμενων ελλειμμάτων,
διοικήσεων που δεν αλλάζουν,
αλλαγών καταστατικού για παραμονή στην εξουσία,
αθωωμένων «ενόχων» του παρελθόντος,
πρακτικών «κάλυψης» οικονομικών διαφορών,
δεν αντιμετωπίζεται με σιωπή.
Κι όμως, συγκεκριμένα τοπικά sites, που σε άλλες περιπτώσεις εμφανίζονται ιδιαίτερα δραστήρια, εδώ επιλέγουν την απόλυτη αφωνία. Ούτε μία ερώτηση. Ούτε ένα ρεπορτάζ. Ούτε μια στοιχειώδης αναζήτηση απαντήσεων.
Η κοινωνία όμως ρωτά.
Και τα ερωτήματα πλέον ξεπερνούν τα όρια της τοπικής κουβέντας.
Η διαφάνεια δεν είναι επιλογή — είναι υποχρέωση.
Ίσως ήρθε η ώρα η υπόθεση να εξεταστεί εκεί όπου εξετάζονται τα στοιχεία, οι πράξεις και οι ευθύνες.
Γιατί τα ελλείμματα δεν εξαφανίζονται με «δικαιώματα».
Και η
αλήθεια δεν ζυγίζεται κατά βούληση.
ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΕ…….
Γ.Δ.Πολολός
