Ο ηγέτης ασκεί εξουσία με ήθος, ευπρέπεια – αρετή – τιμή – αποφασιστικότητα, με γνώμονα το συμφέρον σε αυτό που υπηρετεί, λέγοντας λίγα και πράττοντας πολλά.
Δεν ασκείς εξουσία όταν διακατέχεσαι από μικροπρέπεια – σκοπιμότητα (ατομική, κομματική) – ιδιοτέλεια – αλαζονεία – ανηθικότητα – αμετροέπεια – ματαιοδοξία.
Ο ηγέτης πρέπει να εμπνέει – καθοδηγεί – παραδειγματίζει με τη στάση του.
Ζούμε σε μία εποχή που μπορεί να χαρακτηριστεί «ο χρυσός αιώνας της μετριότητας» οι λόγοι είναι απλοί:
Μιλάνε οι πάντες για τα πάντα (παντογνωσία).
Η πλεονεξία έχει γίνει αυτοσκοπός.
Απωλέσθηκε η αλληλεγγύη.
Απεμπολήθηκαν τα ευγενή ιδανικά και οι αξίες.
Προτιμούμε την ημιμάθεια από τη γνώση.
Αναδεικνύουμε τους ουτιδανούς και καταποντίζουμε τους άξιους.
Εμμένουμε στα μικρά και αδιαφορούμε για τα μεγάλα.
Αναζητούμε σωτήρες στα μετόπισθεν.
Θεωρήσαμε τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ως ασυδοσία.
«Η λήθη του παρελθόντος οδηγεί στην σκαιότητα του μέλλοντος«
Γ.Δ.Π.
