Για μια ακόμα χρονιά προσερχόμαστε με τον προσήκοντα σεβασμό στον τόπο θυσίας των Βρονταμιτών.

Το Παλαιομονάστηρο, όπως το Αρκάδι, ο Ζάλογγος, το Κούγκι , το Μανιάκι, η Αλαμάνα και άλλοι τόποι στον Ελλαδικό χώρο έγιναν τόποι θυσίας με τίμημα τα ύψιστα αγαθά της Ελευθερίας και της Ανεξαρτησίας του Έθνους των Ελλήνων  στην διάρκεια της Επανάστασης του 1821.

Το ιστορικό γεγονός της 15ης Σεπτεμβρίου του 1825 είναι γνωστό ,όταν ο παπά – Δημήτρης Παπαδημητρίου και ο οπλαρχηγός Γιάννης Καραμπάς με παρρησία και θάρρος οδήγησαν τους συγχωριανούς τους στο βυζαντινό  μοναστήρι  της Ζωοδόχου Πηγής με τον τρισυπόστατο Ιερό Ναό, αφιερωμένο στη  Θεοτόκο, τον Άγιο Νικόλαο και το Μεγαλομάρτυρα Νικήτα .

Οι Τούρκοι, ωστόσο κατάφεραν να τους εντοπίσουν και βάλθηκαν να μπουν στον ιερό χώρο. Η πολιορκία κράτησε και δεν έφερνε αποτέλεσμα έως ότου ο Ιμπραήμ χάρη στη βοήθεια ντόπιων Τούρκων ανακάλυψε μια τρύπα στην κορυφή της σπηλιάς την οποία και διέταξε να μεγαλώσουν. Μέσα από αυτή έριξαν εκρηκτικές ύλες στέλνοντας με τον πιο μαρτυρικό τρόπο στο θάνατο τους 400 Βρονταμίτες.  Σπαρακτικές φωνές αναμιγνύονταν με τις προσευχές. Φωτιά, θειάφι, σιγή.

Το Παλαιομονάστηρο έμελλε να γίνει και να μείνει ένας νέος  τόπος θυσίας στη διαχρονική πορεία του τόπου μας και της Ελλάδος .

Στη  μνήμη των ιστορικών γεγονότων, όπως το Παλαιομονάστηρο, έχουμε χρέος και υποχρέωση να διατηρούμε ζωντανή τη  δύναμη του παραδείγματος  που είναι αναγκαίο στη δύσκολη εποχή που διανύουμε και όλα επιχειρούνται να αναθεωρηθούν και να επανακαθοριστούν. Πρέπει λοιπόν να προτάξουμε την ενότητα, τη συλλογικότητα ,την κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη για να πορευθούμε ως Έθνος και λαός.

Με μια προσεκτικότερη ματιά στη διαχρονική ιστορία του Ελληνισμού βλέπουμε ότι οι μεγάλες θυσίες ακολουθούσαν των διχαστικών περιόδων, θέλοντας να υπενθυμίσουν ότι η πορεία κατάκτησης των εθνικών, κοινωνικών αγαθών και αξιών πρέπει να στηρίζεται στη σύμπνοια και την ομόνοια.

Είναι χαρακτηριστικός ο στίχος του Εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού:

«Η Διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή

καθενός χαμογελάει “πάρ’ το” λέγοντας “και σύ”.

Κειό το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά,

μην το πιάστε γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά».

Στην 192 επέτειο της θυσίας των Βρονταμιτών, την οποία ο Δήμος Ευρώτα καθιέρωσε ως Εθνική- Δημοτική και Θρησκευτική γιορτή ας αναλογιστούμε όλοι μαζί και ιδιαίτερα η νέα γενιά ότι η Ανεξαρτησία, η Ελευθερία, η Δημοκρατία, η κοινωνική μας συνοχή είναι αξίες ανεκτίμητες και ιδανικά που προσδιορίζουν την εθνική μας ταυτότητα.

Αυτές τις αξίες μπορούμε να τις διαφυλάξουμε με πολύπλευρες και έμπρακτες δράσεις, ως θεμέλιο της ΕΝΟΤΗΤΑΣ μας.

Τέλος, καθήκον της Πολιτείας είναι να δώσει την πρέπουσα και αρμόζουσα ιστορική διάσταση και στα σχολικά βιβλία της θυσίας στην αετοφωλιά του Παλαιομονάστηρου.

Αυτή είναι και η μεγίστη των τιμών για τους Ελεύθερους – Πολιορκημένους και θυσιαζόμενους για την Πατρίδα Βρονταμίτες Λάκωνες.

Ο Δήμαρχος

Ιωάννης Γρυπιώτης