Υπάρχουν στιγμές που ένας συνεταιρισμός δείχνει το καλύτερο πρόσωπό του:
όταν στηρίζει τα μέλη του, όταν λειτουργεί με εντιμότητα, όταν φροντίζει την παραγωγή και την αξιοπρέπεια του τόπου.
Και υπάρχουν στιγμές που δείχνει το χειρότερο:
όταν καλύπτει λάθη, όταν θάβει ευθύνες, όταν ψάχνει εξιλαστήρια θύματα.
Δυστυχώς, αυτή η δεύτερη εκδοχή ήταν για χρόνια η πραγματικότητα.
Πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν κάποιοι δημιούργησαν έλλειμμα, δεν τόλμησαν να κοιτάξουν την ευθύνη κατάματα.
Δεν τόλμησαν καν να την αναλάβουν.
Αντί να πουν «εμείς φταίμε», βρήκαν τον πιο βολικό στόχο:
τον Παναγιώτη…….
Έναν άνθρωπο που πάλεψε 12 χρόνια για να αποδείξει αυτό που ήταν από την αρχή αλήθεια:
ότι ήταν αθώος.
Δώδεκα χρόνια λάσπης.
Δώδεκα χρόνια κουτσομπολιού, δηλητηρίου και ψιθύρων.
Δώδεκα χρόνια όπου κάποιοι είχαν την άνεση να λένε ό,τι τους συνέφερε, χωρίς καμία ντροπή.
Και όταν τελικά αποδείχθηκε σε όλα τα δικαστήρια ότι δεν έφταιγε σε τίποτα, τι απέμεινε;Ένας άνθρωπος συντετριμμένος, εξαντλημένος, βαθιά πληγωμένος.
Ένας άνθρωπος που έφυγε από τη ζωή από τη στεναχώρια, όχι από την ενοχή — γιατί δεν είχε καμία.
Αυτό δεν είναι απλώς αδικία.
Είναι ντροπή.
Ντροπή για όσους ευθύνονται, ντροπή για όσους σιώπησαν, ντροπή για όσους βολεύτηκαν πίσω από τη δειλία τους.
Και σήμερα;
Σήμερα έχουμε πάλι έλλειμμα.
Όχι ένα μικροποσό — 27,5 τόνοι λάδι.
Κι αντί να σηκωθούν τα μανίκια, να ειπωθούν αλήθειες, να αναλάβει ο καθένας την ευθύνη του, βλέπουμε πάλι το ίδιο θέατρο:
σιωπή, ψίθυροι, μισόλογα, κλειστές πόρτες.
Και το χειρότερο όλων; να μη γίνει γενική συνέλευση.
Να μη μάθουν τα μέλη την αλήθεια.
Να μη βγει τίποτα στο φως.
Το σκοτάδι τους βολεύει.
Το σκοτάδι προστατεύει.
Το σκοτάδι είναι εργαλείο.
Αλλά το σκοτάδι δεν είναι άπειρο.
Κάποτε τελειώνει.
Και τότε φαίνονται όλα.
Οι αβανταδόροι μέχρι σήμερα έκαναν καλά τη δουλειά τους.
Δεν ζητώ εκδίκηση για τον αδερφό μου — η εκδίκηση είναι μικρή λέξη για τόσο μεγάλη πληγή.
Ζητώ κάτι απλό:να μην τολμήσει κανείς να φερθεί ξανά όπως τότε.
Να μην τολμήσει κανείς να φορτώσει αθώους με ευθύνες που δεν τους ανήκουν.
Να μην ξαναστηθεί η γνωστή παράσταση με καινούριο θύμα.
Αυτή τη φορά, όσοι παίζουν με τη σιωπή, όσοι τρέμουν τη συνέλευση, όσοι ψάχνουν τρόπο να κρύψουν την αλήθεια…θα καταλάβουν ότι τα μέλη δεν είναι πια διατεθειμένα να δεχτούν τίποτα χωρίς εξηγήσεις.
Ο αδερφός μου αθώος έζησε και αθώος πέθανε —αλλά πέθανε πληρώνοντας την αναλγησία άλλων.
Αυτή τη φορά, κανείς δεν θα μείνει στο σκοτάδι.
Αυτή τη φορά, η αλήθεια πρέπει να ειπωθεί.
Και όσους πονάει, ας πονέσει επιτέλους για τον σωστό λόγο.
Γ.Δ.Πολολός
