Η οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας από το 2010 και μετά, έφερε όπως ήταν φυσικό και το ερώτημα: “Ποιοι μας έφεραν ως εδώ;”. Διαπιστώθηκε τότε, ότι η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα της κρίσης στην οποία έπεσε το κράτος και όχι οι Τράπεζες όπως αλλού.
Η διαπίστωση αυτή αποκάλυπτε και τους ενόχους: Ήταν οι πολιτικοί που για να επανεκλέγονται και να διάγουν βίον έκλυτον, δημιούργησαν ένα τεράστιο πελατειακό κομματικό κράτος αδιανόητων προσλήψεων για το μέγεθος της χώρας, μοίραζαν σε ημέτερους προμήθειες και έργα, έπαιρναν οι ίδιοι μίζες, υποδούλωσαν τους θεσμούς, επέβαλαν έναν ασφυκτικό σταλινικό έλεγχο σε κάθε λειτουργία της χώρας.
Για να συντηρηθεί το πελατειακό κράτος έπρεπε να βρεθούν χρήματα. Εύκολο. Οι πολιτικοί άρχισαν να δανείζονται με ολοένα αυξανόμενους ρυθμούς, για να φτάσουμε στο 2010 των άδειων ταμείων και της αδυναμίας πληρωμών ακόμα και των μισθών του πελατειακού κράτους.
Θα περίμενε κανείς, η Ελλάδα να προχωρήσει από τότε, το ταχύτερο δυνατό σε αυτοίαση. Ανήσυχη, για να μην πω πανικόβλητη, να ξεριζώσει την βασική αιτία της καταστροφής, δηλαδή το πελατειακό κράτος, μειώνοντας το δραστικά, απελευθερώνοντας τους θεσμούς και ανακουφίζοντας την ελληνική κοινωνία και αγορά με ένα σπουδαίο σχέδιο ανασυγκρότησης.
Πέντε χρόνια μετά, οι υπεύθυνοι της καταστροφής πολιτικοί δεν έκαναν απολύτως τίποτε. Η Ελλάδα έχει καθηλωθεί στο 2010, ίσως και χειρότερα, το πελατειακό κράτος είναι πάντα εδώ, κανένα σχέδιο δεν υπάρχει, η καταστροφή της κρίσης συνεχίζεται με ανεργία, λουκέτα, σισίτια, άστεγους, φτωχοποίηση.
Αυτή η κατάσταση θα συνεχιστεί και μετά τη συμφωνία που θα υπογράψουν τις επόμενες μέρες. Η Ελλάδα θα “σέρνεται” στον πάτο της κρίσης, με την κατάσταση να χειροτερεύει και το μέλλον να μην μπορεί ακόμη να σχεδιαστεί.
